Rainy Sweat
Title: RAINY SWEAT
Author: FLYMEBE*
Rating: Erotic
Genre: because the rainy day
Length: SF/PWP
Status : Complete
Paring: AkaMe
กลีบปากบางฉาบเคลือบไอร้อนจนเรียวปากขึ้นสีชมพูจัดเกือบแดง
ต้องเผยอปลดปล่อยไอร้อนที่กำลังระอุอุ่นอยู่ภายใน
ร่างบางเบียดกายแนบชิดฟูกนอนราคาแพง
บดเบียดเรือนร่างไปมาเหมือนทุกข์ทนทรมาน
ดั่งนอนอยู่ท่ามกลางเปลวเพลิง
ทรมานเหลือเกิน…
ไอร้อนอุ่นระอุที่ระเหยจากผืนดิน…
ไอร้อนจากร่างกายถาโถมรุกรานจนเคืองผิว
ไอเย็นสั่นสะท้านเข้ารุกรานจากหยาดฝน…
ร่างกายสะท้านไหวเมื่อหยาดน้ำสาดใส่ไม่ได้เย็นชื่นใจอย่างที่คิด
ไอฝ้าสีจางแผ่ขยายอาณาเขตด้วยไอร้อนและความเย็นยึดยื้อแก่งแย่งอาณาเขต
‘ไอฝน’… ‘กรุ่นกลิ่นรัก’
ฝนตก...
เสียงแหบพร่ากระซิบข้างใบหูหนาอย่างแผ่วเบา
มือเรียวโบกไปหาคลายจะสัมผัสฝนเย็ดจัดนั่น
"หนาวมั้ย?"
เสียงทุ้มต่ำกระซิบตอบกลับอย่างนุ่มนวล มือหนาคว้าเอาแขนเรียวมาโอบรอบที่ลำตัว
"..."
"อุ่นขึ้นหรือเปล่า?"
"..."
ฝนตก...กลับไม่รู้สึกเย็นเลยซักนิด
"เป็นอะไร?"
"..."
"ไม่สบายหรือ ?"
รอยยิ้มน้อย ๆ ปรากฏบนริมฝีปากสีชมพูจัด
หากมองไม่ผิดวันนี้ดูซีดจางกว่าทุกวัน
ฝนตก...
ฝนกำลังตก...อยากเย็น
ไอเย็น สัมผัสความเย็นให้ร่างกายต้องสั่นสะท้าน
"ตอนนี้...ฝนตก...จิน...ฝน"
ฝนตก...อยากอยู่ท่ามกลางสายฝน
"จิน..."
"กลัวหรือ?"
* * *
ร่างบางพลิกกายและลุกเดินจากเตียงรุ่มร้อนดังเพลิงไฟ
ตรงไปยังไอเย็นพอจะดับไฟร้อนที่กำลังรุมทำร้ายเขาตอนนี้ให้ทุเลาลง
"ผมกอดคุณอยู่อย่ากลัวไปเลย"
"อื้อ...จิน...จิน"
มือเรียวเล็กทาบบนผิวกระจกรับผิวสัมผัสเย็นชื้นราบเรียบ
แนบกายทาบทับให้สัมผัสความเย็นจนชื่นใจ
...ฝน...
ร่างบอบบางทาบรับความรู้สึกเย็นยะเยือกพร้อมไอร้อนที่แผ่ซ่านออกจากผิวกาย
ขับไอน้ำให้กระจายตัวเริ่มเกาะกุมผิวกระจกใสจนเกิดฝ้า
...ฝนตก...
เสียงลมหายใจติดขัดเคล้าผิวสัมผัสร้อนชื้นที่ต้นคอ
ความเย็นวาบคละจูบอุ่น ๆ ที่ซอกคอ
... ฝนตก...ร้อน...ยังเย็นไม่พอ
"ไข้ขึ้นนี่ ตัวร้อนเชียว"
"..."
"ได้ยินมั้ย...คาเมะ"
"..."
"ผม รัก คุณ นะ กลับไปนอนที่เตียงเถอะ"
ฝนตก...
นัยต์ตาเรียวหลับพริ้ม...เย็น...จัง...แต่ยังไม่พอ ยังไม่ชื่นใจเลย
"ผมรอได้...แค่ให้รู้ไว้ จิน รัก คาเมะ"
ฝนตก...
มือเรียวกระชับอ้อมกอดของคนที่บอกรักเขาทุกวัน
...ความอบอุ่น...ท่ามกลางสายฝนที่หนาวเหน็บ
เรียวปากบางซึมซับรสจูบอ่อนโยนเจือด้วยรสหวานจาง ๆ ของคนที่กอดเค้าไว้
...นุ่มละมุน...ท่ามกลางเม็ดฝนที่ถาโถมจนปวดร้าวไปถึงกระดูก
ฝนตก...อยากอยู่กับเขาคนนี้...จิน
"หนาวหรือตัวสั่นเชียว!"
ฝนตก...หนาว...
"ทำไมเหงื่อออกแบบนี้"
ฝนตก...สายฝนสาดซัด...เจ็บ...กลัว!
"จินอยู่นี่แล้วคาเมะ อย่ากลัว"
ฝนตก...
ร่างบางของคาเมะสะท้านนิด ๆ เมื่อยู่ในอ้อมกอดแข็งแกร่ง
เสียงกระซิบแผ่วเบาที่ริมใบหูทำให้จั๊กกระจี้จนต้องเอียงหน้าหนี
ดวงตาเรียวปรือตามองคนตรงหน้าเหมือนคนล่องลอยไปยังอีกที่ๆ หนึ่งอันไกลแสนไกล
"ผมเองจิน...อาคานิชิ จิน...คาเมะ ผมเอง"
...อาคานิชิ จิน...จิน...ฝนตก....
ดวงตาเรียวสวยยังคงเหม่อลอยจับจ้องกระจกที่ขึ้นฝ้ามัว
พยายามเพ่งสายตามองผ่านบานกระจกที่เคยใส
ใส่ใจกับสภาพแวดล้อมด้านนอก
ใช่แล้ว ฝนตก...
เสียงน้ำฝนสาดกระเซ็นปะทะผิวกระจกด้านนอกไม่ขาดสาย นิ้วมือไล่นิ้วเบา ๆ
ตามหยาดน้ำที่เกาะกลุ่มแล้วรวมตัวไหลลงมาเรื่อยตามแนวกระจกใส
ไปพร้อมปลายนิ้วค่อย ๆ ลากตามขนาบข้างคู่กันไป
ฝน....สายฝน
รอยยิ้มบาง ๆ ฉาบเคลือบใบหน้าสวย
...ฝนตก...ไม่ใช่ฝัน...หรือ...เป็นความฝัน
ไอร้อนระอุนั่นร่างกายของเขายังจดจำความร้อนแรงจนแสบกระสันถึงข้างใน
แรงขับเคลื่อนที่โถมกระหน่ำจนทั้งร่างสั่นคลอนยังไม่ห่างหายไปไหน ปลายเท้ายังสั่นน้อยๆเมื่อแตะถึงพื้นห้อง
"เหงื่อซึมเชียว เป็นอะไรไปฮื้อ"
อ้อมกอดที่เคยอบอุ่นเริ่มคลายตัวออก คาเมะยืนเกร็งครู่ชั่วเมื่อจินถอนกายออก
ความเย็นชื้นวิ่งปะทะเข้าใส่จนร่างกายงองุ้มขดตัวเข้าหากันต่อต้านความหนาวเหน็บ
....จิน....อย่า!...ข้างในมันหนาว...
เปรี๊ยง!!!!!!
เฮือก!!
"เป็นอะไรไปคาเมะ! อะฝนตกเหรอ?"
แขนหนาคลายออกจากตัวอุ่น ๆ ของคนที่นอนกกไว้ตั้งแต่หัวค่ำ
ถึงร่างกายจะล้าจากการปลดปล่อยถึงสองครั้งสองครา
แต่ต้องจำใจต้องก้าวเดินลงจากเตียงไปปิดหน้าต่างกันม่านฝน
ที่คนตัวเล็กเผลอดันออกตอนเริงอารมณ์สุดกู่แนบบานกระจก
ไอเย็นอาจสาดเข้ามาในห้องฉุดอุณหภูมิให้ลดต่ำลง
และมันอาจทำให้คนที่นอนคุดคู้อยู่บนเตียงไม่หายจากอาการไข้ขึ้นสูงเสียที
"จะ...จิน"
น้ำเสียงแหบพร่าพยายามขานเรียกอีกคนให้กลับมาอยู่แนบข้าง
ร่างสูงเดินกลับเข้ามา สอดตัวเองใต้ผ้าห่มหนาผืนเดียวกับคาเมะ
ลำแขนแข็งแรงโอบกอดด้วยท่าเดิมเหมือนก่อนที่จะลุกออกไป
"เป็นอะไร อย่าบอกนะว่ากลัวฝน ดูสิเหงื่อชุ่มเลย"
"หนาว..."
"เหงื่อออกเยอะกว่าตอนหัวค่ำอีกน้า...ไปหาหมอไหม ดูสิตัวเย็นหมดแล้ว"
"ไม่อะ...กอดไว้อย่างนี้เดี๋ยวก็อุ่น"
คนได้ฟังถึงกับคลี่ยิ้มกว้างไม่ยอมหุบ...อ้อนแบบนี้ก็ได้ หรือเพราะ...ฝนตก?
* * *
"ฉันฝันเห็นฝนด้วย"
"หือ..."
"ฝนตก ฝันว่าฝนตกน่ะ"
"มีจินในฝันหรือเปล่า"
คาเมะไม่ตอบแต่กระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้นหันหน้าไปยิ้มบาง ๆ ให้กับจิน
ดวงตาเรียวสวยจ้องมองใบหน้าหล่อเหลา
เงาสะท้อนของบุคคลตรงหน้าทำให้จินยิ้มออกมาเล็กน้อย
เห็นหน้าตัวเองสะท้อนจากสายตาของอีกคน
มันรู้สึกดีจนไม่อยากให้ดวงตาคู่นี้กระพริบเลยจริง ๆ
"ต้องมีอยู่ในฝันแน่เลย...แต่ว่าผมก็อยู่ตรงนี้แล้วนี่ ตัวจริง เสียงจริง...
คนรักตัวจริง ชัดเจนกว่าฝันเป็นไหน ๆ"
"คนรัก...ใคร...อย่าขี้ตู่น่า"
ใบหน้าสวยเอียงหนีไปอีกข้างเพื่อปิดบังความเขินอาย ใบหน้าร้อนเผ่าขึ้นมาอย่ารวดเร็วจนน่าตกใจไม่รู้เพราะเขินหรือเพราะพิษไข้กันแน่
แต่ยกผลประโยชน์ให้จำเลยจินไปก่อนที่เข้าพูดอะไรน่าอายให้เขาต้องเขินอยู่ได้
เพราะวันนี้
ฝนตกหรอกนะ ...
นี่ขนาดตัวติดกันอยู่ตลอดเวลา ถึงเวลานอนยังจะฝันถึงคนตัวใหญ่
ที่ชอบนอนกอดเขาจนเมื่อยไปทั้งตัวอีก(?)
ทำไมเป็นไปได้ขนาดนี้เนี่ย
หรือ...เพราะฝนตก
..."ได้ยินมั๊ย คาเมะ ผม รัก คุณ นะ"...
ประโยคนี้...น้ำเสียงนี้...
ไม่ว่าจะจริงหรือฝัน...ต่างรับรู้ได้ถึงความรู้สึกเดียวกัน...
รัก...จิน รัก คาเมะ...
น้ำเสียงแสดงความรักความอบอุ่นท่ามกลางความเย็นช่ำแห่งแห่งสายฝน
"ฝนตกอ้ะ...จิน"
น้ำเสียงครางหวาน ๆ คลอเบา ๆ ในอ้อมอกอุ่น
ไอร้อนแผ่กระจายไปทั่วจนไม่รู้ว่าใครกันแน่ที่อุณหภูมิสูงเพราะพิษไข้
"อย่าละเมอด้วยน้ำเสียงแบบนี้นะ เดี๋ยวปล้ำให้ไข้ลดเลยนี่!!!
ได้ยินมาว่ายิ่งเหงื่อออกมาก ๆ ยิ่งดีจะหายเร็ว"
"จินก็...ก็ฝนมันตกจริงนี่นา เปียกมาถึงในนี้เลย...จับสิ"
คาเมะดึงมือจินให้สัมผัสแผงอกบางชื้นเหงื่อของตัวเอง
"เดี๋ยวจะช่วยเช็ดเหงื่อให้ ! "
ปลายลิ้มร้อนโลมเลียยอดอกจนชุ่ม ร่างบางสั่นเกร็งไปจนทั่วทั้งตัว
คาเมะขมวดคิ้วไม่เข้าใจจินที่บอกจะช่วยเช็ดเหงื่อให้
แต่ที่ทำแบบนี้มันจะยิ่งเปียกไม่ใช่หรือไง
"อะ..อ๊า..."
เสียงสายฝนดังคลอไปกับจังหวะกระแทกกระทั้นตัวของคนทั้งสอง
บนเตียงนอนของคาเมะถึงจะดูเล็กไปหน่อยแต่เมื่อถึงตอนนี้
ขนาดเตียงนอนไม่มีความสำคัญให้คนทั้งสองมานั่งบวกลบคูณหาร
หาความกว้างยาวเป็นแน่
หยาดเหงื่อหลั่งไหลเคล้าผิวกายของคนทั้งคู่จนเปียกชุ่มไปทั่วตัว
น่าแปลกที่หยดเหงื่อเหล่านั้นไม่ทำให้คนทั้งคู่รู้สึกเย็นทั้งที่กึ่งเปลือยกาย
เสื้อเชิ๊ตฝ้าฝ้ายสีสบายตาของจินที่คาเมะชอบหยิบมาใส่เวลานอน
ยังรั้งคาไว้ที่ไหล่ลาดบางด้านหนึ่ง
เนื้อผ้าใส่สบายซึมซับเหงื่อที่ระบายความร้อนจากทั้งพิษไข้และไฟรัก
ทำให้ผิวผ้าเริ่มนาบขนาบผิวขาวนวลเนียนแทบจะกลืนเป็นเนื้อเดียวกัน ดวงตาเรียวหลับตาพริ้มซึมซับแรงรัญจวนที่รุกเร้าแนวสะโพกรุกล้ำร่างกาย
ครั้งแล้วครั้งเล่า
กระชั้นบ้าง
เชื่องช้าบ้าง
ตอบรับความคุกรุ่นฮึกเฮิมของจิน
ที่ไม่มีทีท่าจะยอมสงบรสรักได้ง่าย ๆ ในคืนนี้
นัตย์ตาเรียวสวยหรี่ปรือ มองออกไปยังนอกหน้าต่างอีกครั้ง...
...ฝนตก...
“อ่ะ...อ่า...จิน”
จูบแผ่วเบากดย้ำๆ ที่ปลายคางบุ๋มอยู่เป็นระยะ
เหมือนคาเมะแทบไม่มีเรียวแรงจะเรียกร้องอะไรอีกแล้ว
นอกจากปล่อยให้จินเป็นผู้ชักนำ จะเคลื่อนกาย จะขยับรุกล้ำ
หรือส่งแรงกระทั้นกระแทกจนแทบลืมหายใจก็สุดแล้วแต่จินต้องการเพราะทุกอย่างล้วนสนองความสราญให้คาเมะทั้งนั้น
“อือ...คาเมะ...ไม่ชอบแบบนี้เหรอ”
ร่างสูงผ่อนจังหวะให้ช้าลงแต่ยังคงเคลื่อนกายชำแรกความอ่อนนุ่มอุ่นชื้น
อย่างโหยหาและต่อเนื่อง เสียงครางหวานหูยังคงมีให้ได้ยินเป็นระยะ อ้อมกอดแข็งแรงดังร่างบางให้ลุกมานั่งคล่อมกายรักของตัวเองไว้
“ต่อที่ระเบียงเถอะนะ...ในนี้ร้อน...ตัวจินก็ร้อน...อ่า...คาเมะอยากเย็น”
คาเมะขยับตัวขึ้นลงช้าๆ พรางครางเรียกร้องไปยังสถานที่ๆ ต้องการ
สายฝนและไอเย็นที่อยากใกล้ชิด
ความชุ่มชื่นเย็นฉ่ำที่ปรารถนาให้ปลดเปลื้องความร้อนระอุที่สุมอยู่ทั่วตัว
“ถ้าพรุ่งนี้นอนซมเพราะพิษไข้ โทษกันไม่ได้นะคาเมะ”
“แล้วที่ทำอยู่ตอนนี้จินคิดว่าพรุ่งนี้จะหายไข้เหรอ”
“ก็...ไม่ได้ห้ามซักหน่อย จะที่ไหนจินก็พร้อมเสมอ”
THE END...
Author: FLYMEBE*
Rating: Erotic
Genre: because the rainy day
Length: SF/PWP
Status : Complete
Paring: AkaMe
กลีบปากบางฉาบเคลือบไอร้อนจนเรียวปากขึ้นสีชมพูจัดเกือบแดง
ต้องเผยอปลดปล่อยไอร้อนที่กำลังระอุอุ่นอยู่ภายใน
ร่างบางเบียดกายแนบชิดฟูกนอนราคาแพง
บดเบียดเรือนร่างไปมาเหมือนทุกข์ทนทรมาน
ดั่งนอนอยู่ท่ามกลางเปลวเพลิง
ทรมานเหลือเกิน…
ไอร้อนอุ่นระอุที่ระเหยจากผืนดิน…
ไอร้อนจากร่างกายถาโถมรุกรานจนเคืองผิว
ไอเย็นสั่นสะท้านเข้ารุกรานจากหยาดฝน…
ร่างกายสะท้านไหวเมื่อหยาดน้ำสาดใส่ไม่ได้เย็นชื่นใจอย่างที่คิด
ไอฝ้าสีจางแผ่ขยายอาณาเขตด้วยไอร้อนและความเย็นยึดยื้อแก่งแย่งอาณาเขต
‘ไอฝน’… ‘กรุ่นกลิ่นรัก’
ฝนตก...
เสียงแหบพร่ากระซิบข้างใบหูหนาอย่างแผ่วเบา
มือเรียวโบกไปหาคลายจะสัมผัสฝนเย็ดจัดนั่น
"หนาวมั้ย?"
เสียงทุ้มต่ำกระซิบตอบกลับอย่างนุ่มนวล มือหนาคว้าเอาแขนเรียวมาโอบรอบที่ลำตัว
"..."
"อุ่นขึ้นหรือเปล่า?"
"..."
ฝนตก...กลับไม่รู้สึกเย็นเลยซักนิด
"เป็นอะไร?"
"..."
"ไม่สบายหรือ ?"
รอยยิ้มน้อย ๆ ปรากฏบนริมฝีปากสีชมพูจัด
หากมองไม่ผิดวันนี้ดูซีดจางกว่าทุกวัน
ฝนตก...
ฝนกำลังตก...อยากเย็น
ไอเย็น สัมผัสความเย็นให้ร่างกายต้องสั่นสะท้าน
"ตอนนี้...ฝนตก...จิน...ฝน"
ฝนตก...อยากอยู่ท่ามกลางสายฝน
"จิน..."
"กลัวหรือ?"
* * *
ร่างบางพลิกกายและลุกเดินจากเตียงรุ่มร้อนดังเพลิงไฟ
ตรงไปยังไอเย็นพอจะดับไฟร้อนที่กำลังรุมทำร้ายเขาตอนนี้ให้ทุเลาลง
"ผมกอดคุณอยู่อย่ากลัวไปเลย"
"อื้อ...จิน...จิน"
มือเรียวเล็กทาบบนผิวกระจกรับผิวสัมผัสเย็นชื้นราบเรียบ
แนบกายทาบทับให้สัมผัสความเย็นจนชื่นใจ
...ฝน...
ร่างบอบบางทาบรับความรู้สึกเย็นยะเยือกพร้อมไอร้อนที่แผ่ซ่านออกจากผิวกาย
ขับไอน้ำให้กระจายตัวเริ่มเกาะกุมผิวกระจกใสจนเกิดฝ้า
...ฝนตก...
เสียงลมหายใจติดขัดเคล้าผิวสัมผัสร้อนชื้นที่ต้นคอ
ความเย็นวาบคละจูบอุ่น ๆ ที่ซอกคอ
... ฝนตก...ร้อน...ยังเย็นไม่พอ
"ไข้ขึ้นนี่ ตัวร้อนเชียว"
"..."
"ได้ยินมั้ย...คาเมะ"
"..."
"ผม รัก คุณ นะ กลับไปนอนที่เตียงเถอะ"
ฝนตก...
นัยต์ตาเรียวหลับพริ้ม...เย็น...จัง...แต่ยังไม่พอ ยังไม่ชื่นใจเลย
"ผมรอได้...แค่ให้รู้ไว้ จิน รัก คาเมะ"
ฝนตก...
มือเรียวกระชับอ้อมกอดของคนที่บอกรักเขาทุกวัน
...ความอบอุ่น...ท่ามกลางสายฝนที่หนาวเหน็บ
เรียวปากบางซึมซับรสจูบอ่อนโยนเจือด้วยรสหวานจาง ๆ ของคนที่กอดเค้าไว้
...นุ่มละมุน...ท่ามกลางเม็ดฝนที่ถาโถมจนปวดร้าวไปถึงกระดูก
ฝนตก...อยากอยู่กับเขาคนนี้...จิน
"หนาวหรือตัวสั่นเชียว!"
ฝนตก...หนาว...
"ทำไมเหงื่อออกแบบนี้"
ฝนตก...สายฝนสาดซัด...เจ็บ...กลัว!
"จินอยู่นี่แล้วคาเมะ อย่ากลัว"
ฝนตก...
ร่างบางของคาเมะสะท้านนิด ๆ เมื่อยู่ในอ้อมกอดแข็งแกร่ง
เสียงกระซิบแผ่วเบาที่ริมใบหูทำให้จั๊กกระจี้จนต้องเอียงหน้าหนี
ดวงตาเรียวปรือตามองคนตรงหน้าเหมือนคนล่องลอยไปยังอีกที่ๆ หนึ่งอันไกลแสนไกล
"ผมเองจิน...อาคานิชิ จิน...คาเมะ ผมเอง"
...อาคานิชิ จิน...จิน...ฝนตก....
ดวงตาเรียวสวยยังคงเหม่อลอยจับจ้องกระจกที่ขึ้นฝ้ามัว
พยายามเพ่งสายตามองผ่านบานกระจกที่เคยใส
ใส่ใจกับสภาพแวดล้อมด้านนอก
ใช่แล้ว ฝนตก...
เสียงน้ำฝนสาดกระเซ็นปะทะผิวกระจกด้านนอกไม่ขาดสาย นิ้วมือไล่นิ้วเบา ๆ
ตามหยาดน้ำที่เกาะกลุ่มแล้วรวมตัวไหลลงมาเรื่อยตามแนวกระจกใส
ไปพร้อมปลายนิ้วค่อย ๆ ลากตามขนาบข้างคู่กันไป
ฝน....สายฝน
รอยยิ้มบาง ๆ ฉาบเคลือบใบหน้าสวย
...ฝนตก...ไม่ใช่ฝัน...หรือ...เป็นความฝัน
ไอร้อนระอุนั่นร่างกายของเขายังจดจำความร้อนแรงจนแสบกระสันถึงข้างใน
แรงขับเคลื่อนที่โถมกระหน่ำจนทั้งร่างสั่นคลอนยังไม่ห่างหายไปไหน ปลายเท้ายังสั่นน้อยๆเมื่อแตะถึงพื้นห้อง
"เหงื่อซึมเชียว เป็นอะไรไปฮื้อ"
อ้อมกอดที่เคยอบอุ่นเริ่มคลายตัวออก คาเมะยืนเกร็งครู่ชั่วเมื่อจินถอนกายออก
ความเย็นชื้นวิ่งปะทะเข้าใส่จนร่างกายงองุ้มขดตัวเข้าหากันต่อต้านความหนาวเหน็บ
....จิน....อย่า!...ข้างในมันหนาว...
เปรี๊ยง!!!!!!
เฮือก!!
"เป็นอะไรไปคาเมะ! อะฝนตกเหรอ?"
แขนหนาคลายออกจากตัวอุ่น ๆ ของคนที่นอนกกไว้ตั้งแต่หัวค่ำ
ถึงร่างกายจะล้าจากการปลดปล่อยถึงสองครั้งสองครา
แต่ต้องจำใจต้องก้าวเดินลงจากเตียงไปปิดหน้าต่างกันม่านฝน
ที่คนตัวเล็กเผลอดันออกตอนเริงอารมณ์สุดกู่แนบบานกระจก
ไอเย็นอาจสาดเข้ามาในห้องฉุดอุณหภูมิให้ลดต่ำลง
และมันอาจทำให้คนที่นอนคุดคู้อยู่บนเตียงไม่หายจากอาการไข้ขึ้นสูงเสียที
"จะ...จิน"
น้ำเสียงแหบพร่าพยายามขานเรียกอีกคนให้กลับมาอยู่แนบข้าง
ร่างสูงเดินกลับเข้ามา สอดตัวเองใต้ผ้าห่มหนาผืนเดียวกับคาเมะ
ลำแขนแข็งแรงโอบกอดด้วยท่าเดิมเหมือนก่อนที่จะลุกออกไป
"เป็นอะไร อย่าบอกนะว่ากลัวฝน ดูสิเหงื่อชุ่มเลย"
"หนาว..."
"เหงื่อออกเยอะกว่าตอนหัวค่ำอีกน้า...ไปหาหมอไหม ดูสิตัวเย็นหมดแล้ว"
"ไม่อะ...กอดไว้อย่างนี้เดี๋ยวก็อุ่น"
คนได้ฟังถึงกับคลี่ยิ้มกว้างไม่ยอมหุบ...อ้อนแบบนี้ก็ได้ หรือเพราะ...ฝนตก?
* * *
"ฉันฝันเห็นฝนด้วย"
"หือ..."
"ฝนตก ฝันว่าฝนตกน่ะ"
"มีจินในฝันหรือเปล่า"
คาเมะไม่ตอบแต่กระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้นหันหน้าไปยิ้มบาง ๆ ให้กับจิน
ดวงตาเรียวสวยจ้องมองใบหน้าหล่อเหลา
เงาสะท้อนของบุคคลตรงหน้าทำให้จินยิ้มออกมาเล็กน้อย
เห็นหน้าตัวเองสะท้อนจากสายตาของอีกคน
มันรู้สึกดีจนไม่อยากให้ดวงตาคู่นี้กระพริบเลยจริง ๆ
"ต้องมีอยู่ในฝันแน่เลย...แต่ว่าผมก็อยู่ตรงนี้แล้วนี่ ตัวจริง เสียงจริง...
คนรักตัวจริง ชัดเจนกว่าฝันเป็นไหน ๆ"
"คนรัก...ใคร...อย่าขี้ตู่น่า"
ใบหน้าสวยเอียงหนีไปอีกข้างเพื่อปิดบังความเขินอาย ใบหน้าร้อนเผ่าขึ้นมาอย่ารวดเร็วจนน่าตกใจไม่รู้เพราะเขินหรือเพราะพิษไข้กันแน่
แต่ยกผลประโยชน์ให้จำเลยจินไปก่อนที่เข้าพูดอะไรน่าอายให้เขาต้องเขินอยู่ได้
เพราะวันนี้
ฝนตกหรอกนะ ...
นี่ขนาดตัวติดกันอยู่ตลอดเวลา ถึงเวลานอนยังจะฝันถึงคนตัวใหญ่
ที่ชอบนอนกอดเขาจนเมื่อยไปทั้งตัวอีก(?)
ทำไมเป็นไปได้ขนาดนี้เนี่ย
หรือ...เพราะฝนตก
..."ได้ยินมั๊ย คาเมะ ผม รัก คุณ นะ"...
ประโยคนี้...น้ำเสียงนี้...
ไม่ว่าจะจริงหรือฝัน...ต่างรับรู้ได้ถึงความรู้สึกเดียวกัน...
รัก...จิน รัก คาเมะ...
น้ำเสียงแสดงความรักความอบอุ่นท่ามกลางความเย็นช่ำแห่งแห่งสายฝน
"ฝนตกอ้ะ...จิน"
น้ำเสียงครางหวาน ๆ คลอเบา ๆ ในอ้อมอกอุ่น
ไอร้อนแผ่กระจายไปทั่วจนไม่รู้ว่าใครกันแน่ที่อุณหภูมิสูงเพราะพิษไข้
"อย่าละเมอด้วยน้ำเสียงแบบนี้นะ เดี๋ยวปล้ำให้ไข้ลดเลยนี่!!!
ได้ยินมาว่ายิ่งเหงื่อออกมาก ๆ ยิ่งดีจะหายเร็ว"
"จินก็...ก็ฝนมันตกจริงนี่นา เปียกมาถึงในนี้เลย...จับสิ"
คาเมะดึงมือจินให้สัมผัสแผงอกบางชื้นเหงื่อของตัวเอง
"เดี๋ยวจะช่วยเช็ดเหงื่อให้ ! "
ปลายลิ้มร้อนโลมเลียยอดอกจนชุ่ม ร่างบางสั่นเกร็งไปจนทั่วทั้งตัว
คาเมะขมวดคิ้วไม่เข้าใจจินที่บอกจะช่วยเช็ดเหงื่อให้
แต่ที่ทำแบบนี้มันจะยิ่งเปียกไม่ใช่หรือไง
"อะ..อ๊า..."
เสียงสายฝนดังคลอไปกับจังหวะกระแทกกระทั้นตัวของคนทั้งสอง
บนเตียงนอนของคาเมะถึงจะดูเล็กไปหน่อยแต่เมื่อถึงตอนนี้
ขนาดเตียงนอนไม่มีความสำคัญให้คนทั้งสองมานั่งบวกลบคูณหาร
หาความกว้างยาวเป็นแน่
หยาดเหงื่อหลั่งไหลเคล้าผิวกายของคนทั้งคู่จนเปียกชุ่มไปทั่วตัว
น่าแปลกที่หยดเหงื่อเหล่านั้นไม่ทำให้คนทั้งคู่รู้สึกเย็นทั้งที่กึ่งเปลือยกาย
เสื้อเชิ๊ตฝ้าฝ้ายสีสบายตาของจินที่คาเมะชอบหยิบมาใส่เวลานอน
ยังรั้งคาไว้ที่ไหล่ลาดบางด้านหนึ่ง
เนื้อผ้าใส่สบายซึมซับเหงื่อที่ระบายความร้อนจากทั้งพิษไข้และไฟรัก
ทำให้ผิวผ้าเริ่มนาบขนาบผิวขาวนวลเนียนแทบจะกลืนเป็นเนื้อเดียวกัน ดวงตาเรียวหลับตาพริ้มซึมซับแรงรัญจวนที่รุกเร้าแนวสะโพกรุกล้ำร่างกาย
ครั้งแล้วครั้งเล่า
กระชั้นบ้าง
เชื่องช้าบ้าง
ตอบรับความคุกรุ่นฮึกเฮิมของจิน
ที่ไม่มีทีท่าจะยอมสงบรสรักได้ง่าย ๆ ในคืนนี้
นัตย์ตาเรียวสวยหรี่ปรือ มองออกไปยังนอกหน้าต่างอีกครั้ง...
...ฝนตก...
“อ่ะ...อ่า...จิน”
จูบแผ่วเบากดย้ำๆ ที่ปลายคางบุ๋มอยู่เป็นระยะ
เหมือนคาเมะแทบไม่มีเรียวแรงจะเรียกร้องอะไรอีกแล้ว
นอกจากปล่อยให้จินเป็นผู้ชักนำ จะเคลื่อนกาย จะขยับรุกล้ำ
หรือส่งแรงกระทั้นกระแทกจนแทบลืมหายใจก็สุดแล้วแต่จินต้องการเพราะทุกอย่างล้วนสนองความสราญให้คาเมะทั้งนั้น
“อือ...คาเมะ...ไม่ชอบแบบนี้เหรอ”
ร่างสูงผ่อนจังหวะให้ช้าลงแต่ยังคงเคลื่อนกายชำแรกความอ่อนนุ่มอุ่นชื้น
อย่างโหยหาและต่อเนื่อง เสียงครางหวานหูยังคงมีให้ได้ยินเป็นระยะ อ้อมกอดแข็งแรงดังร่างบางให้ลุกมานั่งคล่อมกายรักของตัวเองไว้
“ต่อที่ระเบียงเถอะนะ...ในนี้ร้อน...ตัวจินก็ร้อน...อ่า...คาเมะอยากเย็น”
คาเมะขยับตัวขึ้นลงช้าๆ พรางครางเรียกร้องไปยังสถานที่ๆ ต้องการ
สายฝนและไอเย็นที่อยากใกล้ชิด
ความชุ่มชื่นเย็นฉ่ำที่ปรารถนาให้ปลดเปลื้องความร้อนระอุที่สุมอยู่ทั่วตัว
“ถ้าพรุ่งนี้นอนซมเพราะพิษไข้ โทษกันไม่ได้นะคาเมะ”
“แล้วที่ทำอยู่ตอนนี้จินคิดว่าพรุ่งนี้จะหายไข้เหรอ”
“ก็...ไม่ได้ห้ามซักหน่อย จะที่ไหนจินก็พร้อมเสมอ”
THE END...
